Aangekomen in Nablus

Posted on October 7, 2009

0


07/10/2009  (www.brabantsdagblad.nl)

Aangekomen in Nablus

Na veel inlezen, een afscheidsfeest en mijn voorlopig laatste frikadel speciaal kon de reis beginnen.

De grootste uitdaging was het bemachtigen van een toeristenvisum voor Israël, welke 90 dagen geldig is. Deze is noodzakelijk om in de Westelijke Jordaanoever te komen en wordt verstrekt bij aankomst op het vliegveld van Tel Aviv. Eerdere Project Hope vrijwilligers die bij het visumloket eerlijk waren over de reden van hun komst werden op het eerste vliegtuig terug naar huis gezet. Creativiteit was dus geboden toen ik moest uitleggen waarom ik een ticket had voor drie maanden, om een klein land als Israël te bezoeken. Het leek me cruciaal om de goede rij uit te zoeken bij de visaloketten. Zoals het ook gaat met ‘de goede rij kiezen’ in de supermarkt, veranderde mijn rij op het laatste moment toch nog in de meest ongunstige rij. De vriendelijke mevrouw achter het loket werd vervangen door Mathilda’s kwade schooljuffrouw. Na een kort ademhalingsoefening begon mijn act. Blijkbaar gaf ik de goede antwoorden, gecombineerd met de juiste houding, want na 10 minuten van doorvragen stond de felbegeerde stempel in mijn paspoort.

 Vanaf Tel Aviv ging mijn reis verder in bussen. In de bus van Ramallah naar Nablus kwam een Palestijnse vrouw van  middelbare leeftijd naast me zitten die zich in het Arabisch voorstelde. Direct na het uitwisselen van de eerste groeten begon  ze over haar zoon te vertellen. Uit haar gebaren maakte ik op dat hij was overleden. Het had iets te maken met Israëlische  soldaten in Tel Aviv. Ze liet me een tekening zien waarin haar zoon voor een achtergrond van Arabische teksten en de  Palestijnse vlag was afgebeeld. Vervolgens maakte ze het gebaar van een rugzak en een riem om doen en veerde omhoog van  haar stoel. Dit leek op een lugubere variant van Triviant. Haar zoon was een martelaar geworden en zij vertelde nu aan een  wildvreemde buitenlandse over de wanhoopsdaad van haar zoon. Omdat ze geen (zichtbaar) verdriet uitte tijdens haar  verhaal wist ik niet hoe ik moest reageren. Verwachtte ze medeleven? Bewondering? Respect? Het leek alsof een aparte vorm  van trots het verdriet draaglijker had gemaakt. Ondanks dat ik nog 100 vragen voor haar had, namen we bij aankomst in  Nablus afscheid.

 

Mijn eerste indrukken in Nablus? Die zijn samen te vatten in gastvrijheid, behulpzaamheid, de geur van falafel en kebab, herrie van bouwprojecten, vieze straten, gezang van minaretten, laag overvliegende straaljagers, magere zwerfkatten, en toeterende bruidsstoeten.

Al vrij snel na aankomst bleek dat Hakim – de manager van Project Hope – mij naast het geven van Engelse les en muziekworkshops ook in wil zetten op de An-Najah Universiteit in Nablus. Door mijn focus op internationaal recht tijdens mijn studie criminologie zou ik studenten in een project iets kunnen leren over internationaal recht en wat dit voor hen betekent en kan betekenen. In samenspraak met studenten en professors probeer ik in kaart te brengen waar de studenten het meest bij gebaat zijn. Wordt dus vervolgd…..

De laatste twee maanden was er een relatieve rust in de Westelijke Jordaanoever. Maar de beslissing van de Palestijnse regering om een reactie op het Goldstone Rapport uit te stellen, leidt nu tot spanningen in de Palestijnse gebieden. De mensen hier voelen zich belazerd en in de steek gelaten. In Nablus speculeert men erop los over wat de gevolgen van het overheidsbesluit zullen zijn. De tijd zal het leren…. Intussen maak ik me klaar voor de eerste Engelse lessen, muziekworkshops en trainingen aan studenten.

Tot de volgende blog!