Cowboys en dilemma’s

Posted on October 27, 2009

0


27/10/2009  [www.brabantsdagblad.nl]

Cowboys en dilemma’s

 In mijn blog ‘wij komen in vrede….’ schreef ik over Palestijnse families die in Sheikh Jarrah (een woonwijk in Oost-Jeruzalem) uit hun  huizen zijn gezet om plaats te maken voor joodse settlers uit de Verenigde Staten en Europa. Zondagmiddag hoorden we bij Project Hope  dat de Al Ghawe familie -die ik enkele weken eerder bezocht had- met tent en al van straat zouden worden verwijderd. De Al Ghawe’s  hadden tot zondag de tijd om hun tent op te ruimen en te vertrekken, anders zouden het leger en de politie hen daarbij komen helpen.  Met dat vooruitzicht konden de families alle internationale steun (aan berichtgeving en aanwezigheid) goed gebruiken. Een uur na het  ontvangen van het bericht zat ik met vier Project Hope collega’s in de bus richting Jeruzalem, om daar ‘s nachts bij het gezin te blijven,  wanneer ze de internationale ‘big brothers’ het hardst nodig hebben.

‘Qalandia’ is een groot en berucht checkpoint in een lange reeks checkpoints onderweg  naar de heilige stad. Toen onze taxibus er strandde, bleek Qalandia zonder opgaaf van  reden of duur gesloten te zijn. Het enige wat je dan kunt doen is wachten en hopen dat  geen enkel gefrustreerd jongetje het in z’n hoofd haalt om een steen te gooien naar één  van de vele legerjeeps. Dat zou namelijk een typisch geval van ‘pleuris uitbreken’  betekenen. Dat gebeurde gelukkig niet en na 2,5 uur wachten werden we als een lading  vee in kleine groepjes door de sluizen, hekken en poortjes geloodsd. Niemand werd  ondervraagd of gefouilleerd en geen enkele tas werd gescand of doorzocht. Hier weet  iedereen allang dat de muur en checkpoints er niet voor de veiligheid staan. Nu de rest                                                                               van de wereld nog.

Bij aankomst in Sheikh Jarrah bleek er niet veel veranderd te zijn in de situatie van de gezinnen van de Al Ghawe familie; ze wonen nog steeds op straat. Echter, dit maal vertelden ze hoe ze enkele avonden eerder ‘s avonds in hun tent waren aangevallen door de settlers die met vuisten en staven op iedereen (incl. vrouwen en kinderen) in begonnen te slaan. Vooral Saleh, één van de vaders, is er bekaaid vanaf gekomen met letsel aan zijn borstkas en een zware hersenschudding. Hij moet nu voor de rechter verschijnen op aanklacht dat hij de settlers zou hebben aangevallen. Tijdens de aanval op de Al Ghawe’s waren internationale symphatisanten aanwezig die de daadwerkelijke toedracht met camera hebben weten vast te leggen, dus Saleh maakt zich niet zo’n zorgen over de uitkomst van het politie-onderzoek. Hopelijk heeft hij daar gelijk in. De Israëlische arts die Saleh behandelt, heeft hem te ziek bevonden voor verhoor door de Israëlische politie en het bezoek aan het politiebureau zal moeten wachten tot hij verder hersteld is.

Toen wij –de in totaal 7 ‘waakhonden’- onze slaapplek op straat klaarmaakten, kwam de politie aanscheuren. De agent achter het stuur begon in het Hebreeuws naar me schreeuwen. Toen ik aangaf geen Hebreeuws te spreken, had dat alleen verhoging van het volume tot gevolg. Vertaling door de Al Ghawe’s maakte duidelijk dat de settlers de politie hadden gebeld omdat wij (de internationals) ze bekogeld zouden hebben met stenen. Mijn hersenen hadden een paar seconden nodig om deze vertaling te plaatsen bij de werkelijkheid. De politieagenten hadden al gauw door dat dit de zoveelste pesterij van de settlers was en vertrokken naar de volgende oproep.

De nacht verliep verder rustig en de volgende middag bracht ik samen met Sara en Ali (van Project Hope) en twee leden van International Solidarity Movement (http://palsolidarity.org/) door bij de Al Ghawe familie. Aan het eind van de middag, net voordat Sara en ik terug naar Nablus moesten, arriveerden twee tourbussen met ongeveer 40 toeristen en congresgangers aan boord. Deze kwamen langs om de situatie in Oost-Jeruzalem met eigen ogen te zien. Ze waren duidelijk ontdaan door wat ze zagen en vooral boos dat hun regeringen in Europa en de VS deze misstanden toelaten. Sommigen van hen spraken Hebreeuws en probeerden een gesprek aan te knopen met de settlers en bouwvakkers die bezig zijn het huis te verbouwen. Normaal gesproken is een gesprek absoluut niet mogelijk, maar uiteindelijk was één van de bouwvakkers opeens bereid om vragen te beantwoorden. Met zijn mobieltje filmde hij de gezichten van zijn gesprekspartners, net zoals ik twee weken geleden ook op de gevoelige plaat was vastgelegd. De man hield, met veel herhaling en inhoudsloze zinnen de aandacht van ons vast (ongeveer 10 internationals). De andere buitenlanders waren met de gezinnen in gesprek of stonden in kleine groepjes hun ontzetting uit te spreken over de situatie in Sheikh Jarrah. Enkele minuten nadat de bouwvakker aan de poort was komen staan, kwamen de politie en de grenspolitie aangescheurd en deze stopten met piepende banden vlak naast ons. We werden naar de overkant van de straat geveegd. Toen begreep ik waarom de bouwvakker onze aandacht en nabijheid vast had willen houden. Overdovende commando’s (in het Hebreeuws) kwamen uit één van de politiewagens. Mijn buurman vertaalde dat we vijf minuten kregen om onszelf van de straat te verwijderen. Dertig seconden later stonden we in een lijn op de stoep, tegenover de soldaten en agenten. De meesten van hen kwamen over als “trigger happy cowboys” terwijl een enkeling duidelijk met tegenzin zijn uniform had aangetrokken die ochtend. Ik merkte dat ik medelijden had met een jonge soldaat die duidelijk geen deel uit wilde maken van dit geheel. Nadat dat we -zoals was bevolen- op de stoep hadden plaatsgenomen, werden we alsnog in de rondte geslingerd door de (grens)politie. Ze waren er duidelijk op uit om ons een agressief weerwoord te ontlokken. Dat kwam er niet en dus werden de mensen die foto’s en video-opnames maakten beetgepakt en om hun paspoort gevraagd. Ali gaf direct zijn paspoort toen het hem werd gevraagd. De hoofdagent bleef achter mij aanzitten om mijn paspoort in handen te krijgen. De Al Ghawe moeders riepen in paniek dat ik mijn paspoort niet moest geven, omdat ik dan gedeporteerd zou worden. De enige optie was maken dat ik wegkwam. Het paspoort van een Griekse diplomate werd afgepakt. Ze schreeuwde moord en brand dat het verboden is om een diplomatenpaspoort in te nemen. Toen ze het terugpakte uit de hand van een politieagente werd ze hardhandig op de grond gewerkt en in een politiebus gegooid. Na haar volgden nog een Israëlische rabbijn, een Britse cameraman en een vierde international, van wie ik geen details weet. Liggend achter een paar geparkeerde auto’s heb ik nog wat video-opnames proberen te maken, maar toen de hoofdagent mij weer in het vizier kreeg, zette ik het samen met Sara op een lopen. We renden de berg op tussen huizen en terrassen door. Een Palestijnse jongen loodste ons uiteindelijk via een slingerroute de berg op tot we bij een autoweg kwamen. Daar stapten Sara en ik op de eerste de beste minibus richting Ramallah, de verbindingsstad richting Nablus. Daar zaten we dan, in de bus terug naarNablus, met het hart in onze keel en met grote zorgen over Ali. We konden Ali niet bereiken omdat Palestijnse telefoonkaarten niet werken buiten de Westelijke Jordaanoever. Het enige wat wij wisten, was dat hij zijn paspoort had afgegeven en dat dat een slecht teken was. Maar gelukkig; de volgende ochtend kwam ie heelhuids en met zijn paspoort op zak de trap naar ons huis opgelopen.

Ik heb zelden zo’n innerlijke strijd gevoeld als bij het oprennen van de berg. De normen en waarden die in een vrije samenleving gelden (‘je laat je vrienden niet in de steek’; ‘je staat op tegen onrecht’; ‘je laat de aggressor niet zijn gang gaan’) zijn in strijd met de wetten van de realiteit hier. Alles wat je ooit over loyaliteit geleerd hebt, moet je hier in een ander perspectief plaatsen. Want gedeporteerd worden zou inhouden dat je bijdrage hier, hoe klein ook, stopt. De enige manier waardoor ik op dat moment iets kon betekenen, was door mensen in de steek te laten. Krommer dan dat wordt het niet.

Ik zou zeggen; proost vanavond op je vrijheid, op het vast kunnen houden aan je onvervreemdbare waarden….en als er na het proosten nog de mogelijkheid voor is, kijk dan even op http://palsolidarity.org/tag/east-jerusalem

Salam!

Lydia

Posted in: Palestine, West Bank