Hebron; oorlog, apartheid, bezetting en een spookstad in één

Posted on November 26, 2009

0


26/11/2009  [www.brabantsdagblad.nl]

Hebron; oorlog, apartheid, bezetting en een spookstad in één

Als gevolg van een stroomstoring, een onverwachtse Project Hope meeting en een korte rondreis waar ik over een uur aan begin, wordt dit de snelste blog ooit geschreven.

 Vorige week donderdag nam ik deel aan een tour door Hebron van Breaking the Silence, een non-profit organisatie die in  2004 is opgericht (www.shovrimshtika.org). De oorsprong van Breaking the Silence ligt in een uit de hand gelopen foto-  expositie die was opgezet door een groepje vrienden die hun dienstplicht bij de IDF (Israeli Defence Force) er net op hadden  zitten. Ze wilden graag de waarheid vertellen over wat de bezetting in de Palestijnse gebieden daadwerkelijk betekent, wat  het leger doet in die gebieden en wat het inhoudt om 18-jarige ‘broekies’ een M-16 in de hand te drukken en op pad te sturen.

Onze gids voor de tour, Eli (afkomstig uit een extreem-rechtse familie), diende van 2001 tot 2004 in de IDF, waarvan één  jaar in Hebron. Dat jaar in Hebron schokte hem en vormde de belangrijkste aanleiding om verhalen van de IDF naar buiten  te brengen.

Hebron is een stad in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever. Het is de enige stad in de Palestijnse gebieden waar (nog) nederzettingen in het midden van de stad te vinden zijn. Het is de ultra-orthodoxe settlers te doen om de Tomb of the Patriarchs (een heilige plek volgens zowel het Judaïsme als de Islam) die in het midden van de stad staat. De settlers geloven dat ze een religieus, historisch en exclusief recht hebben op dat stuk land.

De stad heeft ongeveer 188.000 Palestijnse inwoners. Sinds de jaren negentig bieden settlements en yeshiva -(orthodox) religieuze scholen- onderdak aan ongeveer 600 settlers 200 studenten van overwegend oost-Europese afkomst. Het verblijf van deze settlers in de stad wordt mogelijk gemaakt door 3.500 agenten, militairen, private beveiligingsbeambten en agenten van de oproerpolitie. Voor en tijdens het binnengaan van de stad werden we beveiligd door enkele politiewagens en een legervoertuig, om aanvallen van settlers op de tour (zoals in 2004 en 2006) te voorkomen.

Op 25 februari 1994 ging een Israëlische arts van Amerikaanse origine, Baruch Goldstein, de Ibrahimi moskee in Hebron binnen en schoot 29 biddende Palestijnen van achteren dood en verwondde 150 anderen totdat hij neer werd geslagen met een brandblusser. Gewelddadige rellen in Hebron na dit bloedbad brachten de Israëlische overheid tot de conclusie dat het bestaan van de ultra-orthodoxe nederzettingen in de stad een probleem vormde; het creëeren van veiligheid en rust in de stad was geen haalbare kaart voor het leger en de politie. Er waren twee opties; óf de nederzettingen verwijderen óf zorgen dat de veiligheidssituatie houdbaar zou worden.

Uiteindelijk kwamen de overheid en het leger met een briljant idee; etnische zuivering en apartheid.

Enkele feiten;

–         ten behoeve van een militaire bufferzone (‘H2 genoemd) om de nederzettingen heen zijn 13.500 Palestijnen uit hun huis gezet (vaak met veel geweld) en zijn 1550 Palestijnse winkels en ondernemingen gesloten.

–         Er zijn vele checkpoints, blokkades, verboden en afscheidingen (naar etniciteit) die het Palestijnen onmogelijk maken om van A naar B te reizen in de stad

–         Vele duizenden Palestijnen moesten hun huis verlaten omdat de situatie onhoudbaar en onleefbaar werd, of omdat ze op een ochtend wakker werden en ontdekten dat hun huis volledig was afgesloten door het leger (vele gezinnen moesten hun huizen via het dak verlaten).

–         IDF-soldaten begingen en begaan vele wandaden tegen de Palestijnse inwoners van Hebron. Omdat de lijst te lang is, raadt ik iedereen aan om te kijken op de website van Breaking the Silence.

–         Geweld door settlers tegen Palestijnen vindt ongestraft plaats. Soldaten en agenten bieden de Palestijnen geen bescherming.

 Hebron was ooit een bruisende handelsstad met vele kraampjes, markten en ambachtelijke ondernemeningen. Nu is het  grotendeels veranderd in een spookstad genaamd ‘apartheid’ met meer uniformen dan burgerkledij op straat.

Alle oprichters van Breaking the Silence zijn opgepakt en vastgehouden in 2004. Ook nu hebben ze het nog niet makkelijk,  maar ze beseffen dat ze een belangrijke taak hebben in de voorlichting van het Israëlische publiek en gaan dus door waar ze  mee bezig zijn. Behalve het naar buiten brengen van verhalen van voormalig IDF-soldaten, probeert de organisatie ook  voorlichting te geven aan leerlingen van middelbare scholen, die totaal idee hebben waar ze in terecht zullen komen tijdens  hun diensttijd. Eli heeft ook privé veel moeten opofferen; zijn familie is fel tegen zijn werk bij Breaking the Silence. Zijn oma,  die de Holocaust overleefd heeft, weigerde zelfs enkele jaren met hem te praten.

Ik hoop voor Eli dat hij ooit erkenning krijgt voor het enorm dappere werk dat hij doet. Deelname van zijn familie aan de  Breaking the Silence tour, dat zou wel ultiem zijn.