Open einde

Posted on December 17, 2009

0


17/12/2009  [www.brabantsdagblad.nl]

Open einde

Gisteren was mijn laatste dag bij Project Hope. Het viel niet mee om afscheid te nemen van de kinderen. Sommigen hadden een geweldige brief geschreven of een cadeautje gekocht. Ze zeiden dat ze me zouden gaan missen. Dat is geheel wederzijds.

Mogen vertrek ik samen met Sara en Tyler (PH vrienden) voor een week richting Jordanië, om vervolgens kerstmis te vieren in Bethlehem.

Jammergenoeg moet ik mijn blog eind deze maand offline halen voordat ik in Tel Aviv op het vliegtuig naar Nederland stap. Dit op aanraden van ervaren reizigers die aan den lijve hebben ondervonden dat er tijdens een veiligheidscontrole op het vliegveld maar beter geen bewijs (zoals een blog) kan bestaan van je verblijf in de Westelijke Jordaanoever.

Dit wordt dus mijn laatste blog. Helaas, want er zijn nog zoveel dingen waarover ik wil schrijven. Iedere dag hier bevat nieuwe, indrukwekkende en belangrijke momenten en ontmoetingen. Dat qua ontmoetingen hier alles mogelijk is werd twee weken geleden maar weer eens bewezen toen ik in 24 uur tijd in drie totaal verschillende werelden belandde die tijdens de tweede intifada nog alles met elkaar te maken hadden. Eerst interviewde ik Ilan, een voormalig IDF-soldaat die in 2002 grote delen van Nablus in puin legde. De volgende ochtend werd ik tijdens het boodschappen doen in de oude stad van Nablus een huis zowat binnen gesleept. Voor ik het wist zat ik met drie gezinnen in een bomvolle woonkamer aan de koffie, koekjes, thee en nog meer koekjes (lees: veel suiker!). Datzelfde huis lag in 2002 in puin nadat het door het Israëlische leger was vernield. Enkele uren na deze overdaad aan suiker gaf de architect die het huis heeft helpen herbouwen een presentatie bij Project Hope. Door middel van foto’s vertelde hij hoe talloze burgerdoelen destijds volledig waren vernield, vaak met burgerdoden tot gevolg. De absurditeit en toevalligheid van die 24 uur zijn niet in woorden uit te drukken.

Het interview met Ilan -die tevens mede-oprichter is van Breaking the Silence- bevatte veel schokkende informatie wat de operaties en handelingen van het leger betreft. Sara filmde het interview en vlak voordat de camera aanging, wees Ilan ons er  nog even op dat zijn (democratische?) overheid zijn telefoon afgeluistert en mailtjes één voor één leest. Ondanks de wandaden die Ilan  gepleegd heeft tijdens zijn militaire dienst, heb ik veel respect voor zijn vastberadenheid om de waarheid te vertellen over het reilen en  zeilen van de IDF. Hij wordt nu als staatsvijand gezien, zelfs door zijn eigen familie en continu loopt hij het gevaar om weer gearresteerd  te worden door de autoriteiten. Toch wil hij koste wat koste de Israëlische bevolking wat bijbrengen over de bezetting en de  (ongebreidelde en ongestrafte) gewelddadigheden die ermee gepaard gaan. Hij zegt; ‘dan kan later niemand zeggen dat ze van niets  wisten’. Ilan sprak ook over de militairistische inslag die zowel in de opvoeding als in het onderwijs duidelijk aanwezig is. Deze focus op  oorlog, gecombineerd met (school)boeken en landkaarten van Israël waarin de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever ontbreken,  vormen een gevaarlijke mix. Op de landkaarten die in Israël te vinden zijn, staat simpelweg geen groene lijn, 1967-grens of muur. De  Palestijnse gebieden, inclusief steden zoals Nablus, Hebron, Ramallah en Jenin bestaan niet. Veel kinderen in Israël weten niets van een  Nakba. Het beeld van het Israëlische leger is voor de meeste kinderen niet meer en niet minder dan een moedig leger dat de grenzen met  vijandige Arabische buurlanden bewaakt. Het beeld van een bezettingsmacht komt niet voor in de Israëlische lezing van het verhaal.

Ilan snapte er niets meer van toen hij vervolgens tijdens zijn eerste dienstdagen in Hebron de volgende opdrachten voorgeschoteld  kreeg;

– een 60-jarige vrouw verbieden haar waar te verkopen op de lokale markt

– ambulances niet door checkpoints laten

– traangas en rubberkogels afvuren op basisschoolkinderen, omdat het uitgaansverbod in acht genomen moet worden en de kinderen niet op school mogen blijven.

– zonder enige precisie mortiergranaten afvuren op woonwijken omdat op die manier mogelijk een aanwezige Palestijnse schutter verwond, gedood, of afgeschrikt kan worden.

Dat Ilan tijdens zijn diensttijd vele burgers gedood heeft, is aannemelijk. De misdaden gepleegd door de IDF tijdens het offensief in Gaza, passen voor mij nu in een groter geheel waarin oorlogsmidaden de regel in plaats van de uitzondering zijn.

Ik moedig iedereen met een (uitgesproken) mening over het conflict aan om hier met eigen ogen en oren de situatie en ontwikkelingen te komen waarnemen. Eén van de belangrijkste lessen die ik hier heb geleerd, is namelijk dat je van media en politici niet veel (of onvoldoende) wijzer wordt. Met andere woorden; ik heb Joris Luyendijk’s “Het zijn net mensen” nu in de praktijk kunnen zien, helaas.

Nog een aankondiging als afsluiter: op 7 januari organiseert Menara (een multiculturele studentenvereniging van de UvT: http://www.svmenara.nl) een informatiebijeenkomst over de studiereis die een groep UvT-studenten hebben gemaakt naar Israël en Jordanië. Ik ben uitgenodigd om ook mijn ervaringen te delen en hoop jullie daar te spreken.

Allemaal hartelijk dank voor het lezen van mijn blog en het tonen van jullie betrokkenheid bij de situatie hier. Alvast hele fijne feestdagen en wie weet tot de 7e.

Salam!

Lydia