Dagboek in Gaza: maandag 19 nov. – vrijdag 23 nov. 2012

Posted on November 26, 2012

2


De verkorte versie van dit dagboek werd op zondag 25 november uitgezonden op Radio 5 (IKON) en is hier te beluisteren.

Maandag 19 november

Vandaag is de vijfde dag van Israël´s militaire offensief tegen de Gazastrook. Niemand heeft sinds woensdag nog een oog dichtgedaan door de constante luchtaanvallen en bombardementen vanuit tanks en marineschepen.

Aan het eind van de ochtend vertrek ik met collega´s Mohammed en Ibrahim naar het noorden van de Gazastrook om de meeste recente aanvallen op burgers daar te onderzoeken en documenteren. De straten zijn nog steeds volledig verlaten. Burgerauto´s worden nog steeds bestookt met precisiebombardementen. De enige auto´s die we tegenkomen, zijn van de pers, met de reuzenletters ´T.V.´ op het dak en de motorkap.

We komen aan bij een familie in Jabalia. De avond ervoor hebben zij vader Jalal (42) en zoon Hussein (8) verloren. Die waren op het dak de waterleiding aan het repareren toen een drone een raket op hen afvuurde en hen op slag doodde. We staan vlak na aankomst bij het huis op het dak te praten met familieleden wanneer vlakbij een enorme explosie klinkt, gevolgd door het geluid van ambulances. Wanneer we na het vastleggen van de informatie en het condoleren van de familieleden dezelfde weg terugrijden, treffen we een aantal bombardeerde auto´s aan op de plek waar we even daarvoor reden.

Na het vastleggen van soortgelijke aanvallen in Jabalia, Beit Lahia en Gaza stad keren we terug naar het kantoor. ´Hamdulilah al salameh´ zeggen onze collega´s wanneer we binnenlopen, wat je kunt vertalen in ´Godzijdank voor je veilige terugkeer´.

Dan slaat het voorlopige dieptepunt van deze oorlog ons hard in het gezicht. Er verschijnen afschuwelijke beelden op het nieuws van een gezin dat een paar kilometer verderop onder het puin van hun huis begraven ligt na een luchtaanval. Acht lichamen en vele gewonden, vooral jonge kinderen, worden onder het puin vandaan gehaald. Een man en een meisje worden nog vermist. Een collega begint te huilen; haar breekpunt is bereikt.

Later die avond komen soortgelijke verhalen vanuit elders in de Gazastrook. Dit is teveel lijden en onrecht om in me op te nemen. Hoeveel gezinnen moeten zo worden afslacht, voordat de wereld inziet dat de burgerbevolking het doelwit is van dit Israëlische offensief?

 

Dinsdag 20 november

Ik zit opnieuw informatie uit te werken van aanvallen op woningen, auto´s, ministeries, mediagebouwen en politiekantoren, wanneer onze IT-collega Samir lichtelijk in paniek naar me toekomt; ”maak je werk gauw af, ik moet naar m´n gezin toe. Ze hebben pamfletten uitgestrooid.” Dit is slecht nieuws. Israëlische F16´s hebben pamfletten uitgestrooid over het noorden van de Gazastrook, oostelijke grensgebieden en verschillende wijken in Gaza stad. Op de papiertjes staan de gebieden en wijken aangegeven die niet meer veilig zullen zijn, met het dringende advies aan mensen om hun huizen daar te verlaten. Algehele paniek breekt uit.

Collega´s bellen haastig naar familieleden om te zoeken naar een toevluchtoord voor hun gezinnen. Op weg naar huis zien we de vluchtelingenstroom al op gang komen; ouders met hun kinderen en alles wat ze mee konden nemen aan winterbeddengoed en eten. Enkele tienduizenden mensen hebben vandaag hun huizen verlaten. De grootste angst lijkt nu werkelijkheid te gaan worden; het grondoffensief.

 

Woensdag 21 november

De eerste vraag die ik heb bij het wakker worden, is; zijn de tanks vannacht binnengereden of niet? Het antwoord blijkt gelukkig nog steeds ´nee´ te zijn.

Die ochtend ga ik met collega´s naar één van de 13 VN scholen die haar deuren heeft geopend om vluchtelingen op te vangen. De vrolijk beschilderde school is veranderd in een modderig, klam mierennest. Mensen slapen in stoelen en op de grond. Ze vertellen vreselijke verhalen over de tankaanvallen op hun wijken en de angst van de kinderen. Ze lijken hier nu enigszins bij te kunnen komen.

Dan ´s avonds, een complete verrassing; Netanyahu en Clinton verschijnen op de t.v. om een staakt-het-vuren aan te kondigen. Het dringt niet tot me door. Al het bloedvergieten van de afgelopen week, dat zo plotseling begon, is dat zometeen ook heel plots afgelopen? Dat blijkt inderdaad het geval. Binnen enkele uren zijn alle straten van de stad gevuld met toeterende auto´s, wapperende vlaggen en muziek. Het is onwerkelijk.

Samen met een collega ga ik richting het huis van een goede vriendin in Gaza. Ik heb haar en haar familie niet meer gezien sinds de oorlog begon. We vallen elkaar in de armen. Oké, nu geloof ik het. De oorlog is voorbij. We stappen in de auto van haar tante en sluiten ons aan bij de toeterende optocht. Ik ben nog nooit zo´n feest meegemaakt, met zoveel blijdschap, emotie en saamhorigheid. Daarna praten we tot diep in de nacht bij.

 

Donderdag 22 november

Met een onmetelijk slaaptekort verschijn ik de ´s ochtends op kantoor. Het is een fantastisch weerzien met de vrouwelijke collega´s die de afgelopen week niet naar het kantoor kwamen zodat ze bij hun kinderen konden blijven. We omhelzen elkaar emotioneel en wisselen ontelbare ”hamdulilah alsalame´s” uit.

Na een dag werken aan onze rapportages van de laatste dagen, kunnen we ´s avonds eindelijke weer lopend naar huis. Onze straat staat vol met rioolwater dat uit een krater vlakbij ons gebouw uit de grond komt; geschenk van een F16.

Later die avond klinkt een enorme dreun. Het appartement schudt. `Dit kan niet waar zijn´, denk ik en begin te vloeken. Vlug haast ik me richting mijn computer en telefoon. Gelukkig, vals alarm: de eerste winterregen buiten wordt vergezeld door bliksem. Ik – en met mij waarschijnlijk de hele Gazastrook- slaak een zucht van opluchting. Ik vraag me af of de kinderen begrijpen dat ze voor deze geluiden niet bang hoeven te zijn.

 

Vrijdag 23 november

De rust waarmee Gaza vandaag wakker wordt, blijft een beetje onwerkelijk. Acht dagen lang zat iedereen in de mindset van alert zijn en overleven. Dat moet nu ontwennen. De regen komt met bakken uit de lucht vallen. Zand, gruis en stof van de bombardementen wordt van de straten en gebouwen afgespoeld.

Terwijl ik geniet van een lekker ontbijt en de ontspanning, komt een smsje binnen: boeren in de grensstreek ten oosten van Khan Younis, in het zuiden van de Gazastrook, worden beschoten door het Israëlische leger. Een burger is gedood en zeker 19 zijn gewond geraakt. Gaat de wereld hiervan horen, vraag ik me af. En, even belangrijk; zijn we terug bij af?

Posted in: Palestine