Dagboek in Gaza: maandag 26 – vrijdag 30 nov. 2012

Posted on December 3, 2012

6


De verkorte versie van dit dagboek werd op zondag 2 december uitgezonden op Radio 5 en is hier te beluisteren.

Maandag 26 november

We worden ’s nachts niet meer wakker gehouden door bombardementen, maar tijd om bij te slapen is er nog niet.  Er is veel werk te verzetten in ons kantoor, het Palestinian Centre for Human Rights. We zijn zeven dagen per week druk met het onderzoeken van de verschillende legeraanvallen die plaats hebben gevonden, het aanleggen van juridische dossiers, en het geven van briefings aan buitenlandse delegaties die nu massaal Gaza bezoeken.

Het dodental van het recente Israëlische offensief tegen de Gazastrook blijft nog steeds oplopen.

Vandaag bezweken verschillende gewonden aan de verwondingen die ze tijdens de oorlog opliepen, waaronder Ahmad Ali Masharawi. De 18-jarige jongen Gaza stad raakte ernstig verbrand toen een Israëlische luchtaanval op de eerste dag van de oorlog het huis van zijn familie in een vuurzee deed veranderen. Hij had geprobeerd het 11 maanden oude zoontje van zijn broer Jihad in veiligheid te brengen. Het baby’tje overleed ondanks zijn reddingspoging. Ook Ahmad’s schoonzus Hiba kwam om in de vlammen.

En zo blijft de lijst van dodelijke slachtoffers verder groeien.

Dinsdag 27 November

De winter is nu echt begonnen; wind, regen, kou, alles erop en eraan. Tijd om wat warmere schoenen te kopen dus. Ik loop vanuit het kantoor richting het centrum van Gaza stad. Ook al heb ik de bombardementen om mij heen bewust meegemaakt, toch word ik steeds weer verrast door de sporen van vernieling; gebroken ramen, puinhopen, kraters van F16’s en kale plekken waarvan ik me niet eens herinner wat er tot voor kort gestaan heeft.

Naast de zichtbare schade van de aanvallen, is er ook de  onzichtbare impact. Mijn leraar Arabisch, die lesgeeft op VN scholen, verwoord het treffend: “Het leven is nog niet terug naar normaal. Daar is meer tijd voor nodig. De kinderen zijn voorlopig nog niet terug in hun oude ritme. Ze kunnen zich nog niet concentreren. Dus nu doe we vooral spelletjes tijdens de les. Iedereen heeft psychologische hulp nodig. We hebben het allemaal nodig.”

Woensdag 28 november

Op ons kantoor kopen nu ook steeds meer mensen binnen die gewond zijn geraakt tijdens de Israëlische aanvallen. Ze komen om een verklaring af te leggen over wat hen is overkomen, zodat we een officiële klacht kunnen neerleggen bij het Israëlische leger en het Israëlische Ministerie van Defensie.

De kans dat met die klachten vervolgens iets gebeurt, is nihil, zo blijkt uit de jarenlange ervaring van ons kantoor en vele andere mensenrechtenorganisaties. Op een dag zal het aankomen op vervolging van oorlogsmisdadigers door een internationale rechtbank, zoals het Internationale Strafhof. Het is een kwestie van lange adem. Maar daar hebben de slachtoffers nu natuurlijk helemaal niets aan.

Enkele dagen geleden was ik op bezoek bij Nidal, een vriend die zijn oom verloor tijdens de oorlog. Zijn broer studeert rechten en is erg geïnteresseerd in internationaal strafrecht. Op zijn vraag waarom het Israëlische leger steeds maar weer wegkomt met de oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, heb ik geen antwoord. Ik snap politieke belangen die ten kosten gaan van mensenlevens evenmin als hij.

Maar er was ook een lichtpuntje vandaag: op weg naar huis na het werk, valt het me op dat het nog steeds druk is bij de vismarkt. Normaal gesproken valt er niets meer te kopen na een uur of 1 ’s middags. Terwijl ik er aan de praat raak met enkele vissers en vishandelaren, zie ik dat de vissen en krabben groter zijn dan normaal. De mannen lijken opgetogen. Eén van de vissers zegt: “Sinds het staakt-het-vuren kunnen we tot 6 mijl uit de kust varen, in plaats van 3. Het leger valt nog steeds vissersboten aan, maar het lukt ons toch om verder te varen dan voorheen. Onze vangst is beter dan eerst; meer en grotere vissen.”

Vanochtend nog kwamen op ons kantoor 9 vissers een verklaring afleggen nadat ze eerder die dag op zee zonder enige aanleiding waren aangevallen en gearresteerd door de Israëlische marine. Ze werden na enkele uren verhoor vrijgelaten, maar hun twee boten zijn geconfisqueerd.

Donderdag 29 november

Vandaag stapt het Palestijnse leiderschap, de PLO, naar de Algemene Vergadering van de VN om erkend te worden als Staat. Als een meerderheid in de Vergadering ‘ja’ stemt, vormen de Gazastrook en wat nog over is van de Westelijke Jordaanoever samen een internationaal erkend Palestina.

Om mij heen hoor ik het woord wel een paar keer vallen; ‘Staat’. Maar om nou te zeggen dat het echt leeft, nee dat niet. De verwachtingen verschillen ontzettend van persoon tot persoon. Sommigen zeggen ‘het verandert helemaal niets aan de bezetting en isolatie’. Anderen fantaseren wild over toegang tot het Internationaal Strafhof en het reizen met een erkend Palestijns paspoort.

Dan is het zover; rond middernacht worden de stemmen in New York geteld. 138 voor, 9 tegen, en 41 onthielden zich van stemming (waaronder Nederland). Wat een onwerkelijk moment: we zijn nu niet langer in de bezette Palestijnse gebieden, maar in bezet Palestina. Een vriendin belt me op vanuit het feestgebruis in het centrum van de stad; ‘kom hier naartoe, het is feest!’ roept ze over het geluid van toeterend auto’s heen.

Na een paar uur feesten op straat met een groep vrienden, nodigt één van hen ons uit om bij hem thuis nog wat te drinken. Eenmaal neergeploft op de bank barsten de politieke discussies los. Uren en vele vraagtekens later kom ik thuis. Wat gaat er nu in positieve zin veranderen, is de vraag.

Vrijdag 30 november

Vanochtend word ik wakker in een de staat Palestina. Raar.

Op Facebook en Twitter, de sociale graadmeters bij uitstek, lees ik vooral negatieve reacties op de erkenning van de Gazastrook en Westelijke Jordaanoever als Palestina.

Palestina wordt namelijk nog steeds bezet door Israël en de joodse nederzettingen vreten de Westoever in rap tempo op. En dan zijn er nog de 5 miljoen Palestijnse vluchtelingen, verspreid over het Midden-Oosten, die door Israël het recht ontzegd word om terug te keren naar historisch Palestina (bestaande uit Israël en de spiksplinternieuwe Palestijnse staat). Nu Gaza en de Westoever een staat met regering vormen, wordt het moeilijk om het recht op terugkeer voor die vluchtelingen op te eisen.

Met een mix van vreugde, teleurstelling, hoop en scepsis, gaan de Palestijnen weer een nieuw politiek tijdperk in. Interesting times ahead….

Posted in: Palestine