Dagboek in Gaza: maandag 10 – vrijdag 14 december 2012

Posted on December 21, 2012

2


De verkorte versie van dit dagboek werd op zondag 9 december uitgezonden op Radio 5 en is hier te beluisteren.

 

Maandag 10 december

Het is Internationale Dag van de Rechten van de Mens vandaag. Zoveel passie optimisme ik enkele jaren geleden nog voelde op de symbolische 10 december, zo somber voel ik me nu bij de gedachte aan wereldwijde mensenrechten. Dit werkveld valt in de categorie ‘lange adem’; jarenlang onsuccesvol campagne voeren in de hoop dat het ooit positief effect zal hebben.

In een nieuwe en oprecht optimistische poging, lanceerde ons kantoor vandaag de campagne “Palestine to the ICC”, het internationaal strafhof. Daarmee pleiten we ervoor dat het Internationaal Strafhof de oorlogsmidrijven en en misdaden tegen de menselijkheid die in bezet Palestina gepleegd zijn en worden, vervolgt. De verwachtingen van mijn collega’s verschillen; sommigen denken dat er nooit echt gerechtigheid zal komen, anderen zijn hoopvol dat de Palestijnen in afzienbare tijd het Israëlische bezettingsleger aansprakelijk kunnen houden voor misdaden. Ik behoor vooralsnog tot het optimistische kamp.

 

Dinsdag  11 december

Het is drie dagen geleden dat Hamas, de politieke partij die aan de macht is in de Gazastrook, haar 25-jarig bestaan vierde. Het was een waar volksfeest waar politieke leiders als popsterren het podium betraden, met rookmachines en een achtergrondkoor, alles erop en eraan.

Tijdens het jubileumfeest werd ik door veel mensen aangesproken, waaronder de 17-jarige Shaima, een opgewekte en nieuwsgierige tiener die erop stond dat ik eens bij haar familie op visite kwam. Vanmiddag ben ik bij haar thuis uitgenodigd om mee te eten. Na een warm onthaal in de kleine, donkere woonkamer, schuift Shaima’s moeder kleine zelfgemaakte pizaatjes in de oven. We eten bij het licht van een kaars; er is geen stroom vanavond. Na drie kwartier pizaatjes eten, kan ik niet meer bewegen. Shaima’s moeder blijft aandringen; “nog eentje. Koelie”, zegt ze, wat ‘eet’ betekent. Het voelt hier altijd onbeleefd om eten af te slaan, maar ik kan niet meer. Samen met Shaima’s twee jongere broers praten we nog uren over van alles en nog wat: de 8-daagse oorlog in november, Europese voetbalteams, de beperkte reismogelijkheden voor Palestijnen uit Gaza, en over Jordanie, het thuisland van Shaima’s moeder.

 

Woensdag 12 december

Om de de zoveel tijd ontmoet je mensen die je inspireren, die je bewondert om hun doorzettingsvermogen. Vandaag was zo’n dag. Ik was thuis bij de 25 jarige Yahia en zijn familie in Jabalia, in het noorden van de Gazastrook. Yahia verloor 4 jaar geleden zijn rechterbeen toen een Israëlische F16 op nieuwjaarsdag de moskee bombardeerde waarin hij aan het bidden was.

Ik interview Yahia om een persoonlijk verhaal op te tekenen over zijn revalidatieproces. In de Gazastrook betekent revalideren naast de vanzelfsprekende uitdagingen ook bijkomende moeilijkheden zoals medische tekorten veroorzaakt door de hermetische afsluiting van het gebied door Israël.

Naast de amputatie van zijn rechterbeen heeft Yahia zenuwuitval in zijn linkerarm, als gevolg van scherven die in zijn hersenen zitten en het zenuwstelsel hebben beschadigd.

Yahia is op dit moment aan zijn bed gekluisterd; zijn gewone rolstoel is onherstelbaar kapot en er is geen nieuwe beschikbaar. Bovendien zou hij daarmee, omdat hij maar 1 arm echt kan gebruiken, zichzelf niet kunnen voortbewegen. Voor zijn electrische rolstoel zijn onderdelen nodig die door de afsluiting de Gazastrook niet in komen.

Ondanks alles heeft Yahia toch een onuitwisbare glimlach op zijn gezicht. Hij vertelt over hoe hij zijn toekomst ziet: “Ik wil m’n leven leiden zoals ieder normaal mens, trouwen en een gezin stichten.”  Als eerste wil Yahia terug naar de universiteit. Toen hij zijn been verloor was hij een eerstejaars student van de lerarenopleiding. Vanaf januari wil hij terug om zijn opleiding af te maken: “Om te beginnen wil ik een diploma op zak hebben”, zegt hij, “dat is belangrijk voor mijn toekomst. Ik kijk ernaar uit om weer te studeren.”

Je kunt zien dat Yahia nog steeds problemen heeft met zijn spraak. Maar wat hij zegt, is er niet minder krachtig om: “ze kunnen onze lichamen aanvallen en breken, maar niet onze kracht.”

 

Donderdag 13 december

Voor Ahmed, een vriend van me, is het vandaag een belangrijke dag; vandaag is zijn verlovingsfeest. Volgend jaar gaat hij trouwen met zijn collega-arts Nadeen. Gisteren kwam hij stralend en vol trots de uitnodiging persoonlijk afgeven. Hij had zich officieel verloofd op 14 november, de eerste dag van de oorlog en veel reden of mogelijkheid tot feest was er toen niet. De intense bombardementen die in de dagen erna volgden, noemde hij sarcastisch “feestlijk vuurwerk” ter ere van hun verloving.

Tijdens het feest zijn Ahmed en Nadeen urenlang het dansende middelpunt. Ze bewegen vol verleiding om elkaar heen terwijl de vrouwen in de zaal met de muziek meeklappen en zo nu en dan zelf ook een dansje wagen.

 

Vrijdag 14 december

Een onhankelijk team van internationale experts komt vandaag naar de Gazastrook om onderzoek te doen naar de vermeende oorlogsmisdrijven die door het Israëlische leger gepleegd zijn vorige maand. De missie zal 5 dagen duren en resulteren in een rapport dat lokaal en internationaal gebruikt kan worden in het pleiten voor strafrechtelijke vervolging van verdachten. Ik ben de afgelopen weken druk in de weer geweest met de voorbereidingen en zal met het team samenwerken in het onderzoek.

De grote vraag is alleen; komt het onderzoeksteam de Gazastrook binnen? Ze zijn vanochtend vroeg vanuit Cairo vertrokken richting de grens met Gaza. De Egyptische inlichtingendiensten, grensbeambten en bureaucratie kunnen tot op het laatste moment nog roet in het eten gooien. We zullen tot het eind van de dag moeten wachten op het antwoord.

Hoe dan ook, het is zoals Raji, onze directeur, zegt: “in ons werk blijven we maar pogingen wagen, meestal zonder succes. Maar vroeg of laat lukt het ons en kunnen we verdachten voor het gerecht slepen.”

Posted in: Palestine